Wychowanie psa
bez spiny.

Pomagam ludziom lepiej rozumieć psy. Bez cudownych metod, treserskiego teatru i obietnic, że każdy problem da się rozwiązać w trzy dni. Pies zwykle nie czytał poradnika. Człowiek często przeczytał ich za dużo i już sam nie wie, kogo słuchać.

Nazywam się Sławomir Pięta. Jestem trenerem psów i socjologiem. Od kilkunastu lat pracuję z psami oraz ich opiekunami, a od lat prowadzę zajęcia na studiach podyplomowych, przygotowując przyszłych behawiorystów zwierząt do pracy zawodowej. Opiekuję się również ich pracami dyplomowymi.

Dzięki temu patrzę na zachowanie psa z kilku perspektyw jednocześnie: praktyka, wykładowcy i człowieka, który regularnie musi oddzielać rzetelną wiedzę od efektownych teorii dobrze wyglądających głównie w trzydziestosekundowej rolce.

Po obu stronach smyczy ktoś ma swoje potrzeby

Socjologia przydaje mi się w tej pracy częściej, niż można przypuszczać. Po jednej stronie smyczy mamy psa z jego emocjami, potrzebami, zdrowiem i historią uczenia. Po drugiej człowieka, który ma pracę, rodzinę, sąsiadów, własne możliwości i czasem ostatnie resztki cierpliwości.

Dobry plan powinien uwzględniać ich oboje.

Dlatego nie oczekuję, że opiekun podporządkuje całe życie treningowi. Szukam rozwiązań, które są dobre dla psa, zrozumiałe dla człowieka i możliwe do zastosowania w prawdziwym domu. Takim, w którym czasem brakuje czasu, pada deszcz, dziecko woła z drugiego pokoju, a pies właśnie uznał, że najlepszym momentem na kryzys egzystencjalny jest wyjście do pracy.

Wiedza, którą da się wykorzystać w zwykłym życiu

W swojej pracy łączę aktualną wiedzę o zachowaniu, uczeniu się i dobrostanie psów z doświadczeniem zdobytym podczas tysięcy spotkań z opiekunami.

Tłumaczę rzeczy trudne normalnym językiem. Bez zawstydzania, straszenia i robienia z codziennego spaceru egzaminu na przewodnika stada.

Nie pracuję według jednego gotowego schematu. Każdy pies ma inne doświadczenia, zdrowie, temperament i środowisko. Najpierw próbuję więc zrozumieć, skąd bierze się dane zachowanie, a dopiero później szukam rozwiązania dopasowanego do konkretnego psa i jego rodziny.

Czasem będzie nim trening. Czasem zmiana warunków, więcej odpoczynku albo lepiej dobrana aktywność. Bywa również, że pierwszym krokiem powinno być dokładne badanie weterynaryjne, ponieważ zachowanie potrafi powiedzieć o zdrowiu znacznie więcej, niż chcielibyśmy przyznać.

Szczególne miejsce zajmują u mnie psi seniorzy

Duża część mojej pracy i edukacji dotyczy dziś starszych psów. Pomagam opiekunom zauważać subtelne oznaki bólu, zmiany poznawcze, trudności z poruszaniem się oraz zachowania, które zbyt łatwo wrzucamy do jednego worka z napisem „starość”.

Moją najważniejszą nauczycielką w tej dziedzinie została Diunka, moja czarna labradorka. Skutecznie dopilnowała, żebym wiedzę o starzeniu się psów znał również od strony codzienności: wolniejszych spacerów, nocnych pobudek, zmieniającego się apetytu, lepszych i gorszych dni oraz całej logistyki, o której podręczniki wspominają podejrzanie oszczędnie.

To właśnie dzięki niej powstała seria „Psia starość bez spiny”, moje e-booki i materiały pomagające opiekunom zadbać o komfort starszego psa bez odbierania mu radości, samodzielności i prawa do bycia sobą.

Bez spiny, ale z uważnością

W pracy zależy mi przede wszystkim na tym, żeby opiekun rozumiał, co dzieje się z jego psem i dlaczego wybieramy określone rozwiązanie. Gotowe komendy można znaleźć w internecie. Znacznie trudniej ocenić, które z nich mają sens w przypadku konkretnego psa, jego zdrowia, emocji i codziennego życia.

Nie musisz być idealnym opiekunem. Wystarczy, że chcesz uważniej przyjrzeć się swojemu psu, lepiej go zrozumieć i znaleźć rozwiązania, które naprawdę pasują do Waszego życia.

Resztę możemy poukładać razem. Bez spiny.